loading
Archive

Երկու աղջիկ եւ աստղազարդ երկինք. հայ աստղագետները վերականգնում են իրենց ժառանգությունը

Երկու աղջիկ եւ աստղազարդ երկինք. հայ աստղագետները վերականգնում են իրենց ժառանգությունը
Archive

Հոդվածը, որը կարդում եք, Չայ Խանայի արխիվի մի մասն է։ 2015-ից մինչև 2025 թվականը Չայ Խանան լուսաբանում էր Հարավային Կովկասը` կիսելով պատմություններ Վրաստանից, Հայաստանից և Ադրբեջանից։

26-ամյա Հասմիկ Անդրեասյանն աստղագետի դուստր է եւ մեծացել է Հայաստանի ամենամեծ` Բյուրականի աստղադիտարանի հարեւանությամբ: Այսօր գնում է հոր հետքերով եւ աստղադիտարանում աշխատող երիտասարդ ինը կին աստղագետներից մեկն է:

Հայկական աստղագիտությունը, հատկապես Բյուրականի աստղադիտարանը, հարուստ պատմություն ունի: Հայ աստղագետները մեծ բացահայտումներ են արել այս ոլորտում, հատկապես աստղաֆիզիկայի: Ժամանակակից աստղագիտության լեգենդ Վիկտոր Համբարձումյանը, որը նաեւ աստղադիտարանի հիմնադիրն է, ազգությամբ հայ է:

Սակայն Հայաստանում աստղագիտության կրթությունը բազմաթիվ կորուստներ է ունեցել Սովետական միության փլուզումից հետո: Ֆինանսավորման եւ կրթական բարեփոխումների բացակայությունը եւս դերակատարություն են ունեցել այդ գործում:

53 հեկտար տարածք ունեցող աստղադիտարանում այսօր 43 գիտաշխատող կա, նրանցից 18-ը երիտասարդներ են, իսկ երիտասարդների ճիշտ կեսը` 9-ը կանայք են: Հասմիկը եւ 30-ամյա Անահիտ Սամսոնյանը ներկայացնում են Հայաստանի աստղագիտության նոր սերունդը: Երիտասարդ գիտաշխատողները գրեթե ամեն օր մայրաքաղաք Երեւանից 40 րոպե տեւողությամբ ճանապարհ են անցնում ծառայողական ավտոբուսով` գիտական աշխատանքներ եւ դիտումներ անելու համար:

Հասմիկը մասնագիտացված է երիտասարդ բռնկուն աստղերն ուսումնասիրելու գործում, Անահիտը զբաղվում է ակտիվ գալակտիկաների ուսումնասիրությամբ ինֆրակարմիր տիրութում:

Մինչ Հասմիկը մեծացել է` ուսումնասիրելով աստղերը, Անահիտը տիեզերքով սկսել է հետաքրքրվել, երբ ուսանողական խմբի հետ 3-րդ կուրսում այցելել է Բյուրական:

Երկու գիտաշխատողներն էլ ակտիվ են իրենց ոլորտում: Պարբերաբար ամբողջ գիշերներով արթուն են մնում եւ սպասում մինչեւ երկինքը բացվի, որպեսզի կարողանան դիտումներ անել:

«Մեր մասնագիտությունը շատ ռոմանտիկ է թվում, բայց իրականում այդպես չէ: Մենք հիմնականում համակարգչի դիմաց նստած հաշվարկներ ու գիտական հետազոտություններ ենք անում: Թեեւ մեր առօրյան շատ բազմազան է դառնում դիտումների օրերին»,-ասում է Հասմիկը:

«Մեր աշխատանքը չի ենթադրում 8-ժամյա աշխատանքային օր ու 5-օրյա աշխատանքային շաբաթ: Իմ դիտման օրերին երբեմն ամբողջ գիշերն արթուն եմ մնում, պարբերաբար բակ դուրս գալիս, երկնքին նայում, պատահում է երկինքն այդպես էլ չի բացվում դիտումների համար: Բայց մեր գործում դա նորմալ երևույթ է, դիտմանը օրերով սպասելը նույնպես մեր աշխատանքի մաս է»,-հավելում է նա:

Դիտումների օրերին գիտաշխատողները մնում են աստղադիտարանի համանուն գյուղում: Այնտեղ դեռեւս Սովետական միությունից մնացած ծառայողական բնակարաններ կան աստղադիտարանի աշխատողների համար:

«Հայրս աստղագետ է, եւ ես Բյուրականում եմ մեծացել: Նա ծառայողական բնակարան ունի այստեղ: Ես գյուղի դպրոցն եմ հաճախել: Այս մթնոլորտում չէի կարող չսիրել աստղագիտությունը»,-ասում է Հասմիկը:

Հայաստանի արեւմտյան հատվածում գտնվող այս գյուղը գուցե այնքան հայտնի չէ, որքան Փարիզը կամ Լոնդոնը: Սակայն այն լավ ճանաչված է աստղագիտության ոլորտում:

Անահիտն ու Հասմիկը` Բյուրականի աստղադիտարանի 2.6 մետրանոց դիտակի ներսում:
2.6 մետրանոց դիտակն ամենամեծն է Բյուրականում:
Հասմիկն ու Անահիտը` աշխատելիս: Աստղադիտարանում միայն ինը կին գիտաշխատող կա:
Հասմիկը հեղուկ ազոտ է լցնում սարքի մեջ: Այն թույլ է տալիս տիեզերքից եկած ինֆորմացիան գրանցող համակարգը սառը պահել՝ ստացվող պատկերների որակը ապահովելու համար:
Անահիտն օգնում է իր գործընկերուհուն` Հասմիկին, դիտման սենյակում: Նա հազվադեպ է դիտակով դիտումներ անում: «Գիշերային աշխատանքն ինձ համար չէ: Շատ դժվար է դիտումներ անել»:
Անահիտն ու Հասմիկը դիտումից առաջ քայլում են աստղադիտարանի պատշգամբում, մինչեւ դիտակը եւ տեխնիկական այլ սարքավորումներ պատրաստ լինեն դիտման համար:
Նախկինում Բյուրականի տարածքում երեկոյան ժամերին գյուղի և աստղադիտարանի բնակիչները մուգ վարագույրներով փակում էին պատուհանները, իսկ դրսում լույսեր չէին վառում: Վիկտոր Համբարձումյանի տանը վարագույրները նույնությամբ պահպանվել են:
Հասմիկն աստղագետի դուստր է եւ մանկուց ցանկացել է աշխատել աստղադիտարանում:
Անահիտն իր ավագ գործընկերների` գլխավոր գիտաշխատող Տիգրան Մաղաքյանի եւ գիտաշխատող Մարիետա Գյուլզադյանի հետ` աստղադիտարանի ճաշարանում:
Բյուրականում այնքան ցուրտ է, որ տաքացուցիչները չեն կարողանում ջերմացնել ծառայողական բնակարանի փոքր սենյակները: Հասմիկը թեյ է պատրաստում իր եւ Անահիտի համար, որպեսզի տաքանան, քանի դեռ սպասում են աստղազարդ երկնքի բացվելուն:
Հասմիկն ու Անահիտը քայլում են Բյուրական գյուղում, որը միտումնավոր լուսավորված չէ: Նպատակը լուսային աղտոտվածությունը նվազեցնելն է, որը խոչընդոտում է աստղադիտարանի աշխատանքը:
Անահիտն ու Հասմիկը քննարկում են գիտաժողովը, որին Նիդերլանդներում վերջերս մասնակցել է Հասմիկը: Իսկ Անահիտն էլ գրեթե նույն ժամանակահատվածում կրթական ծրագրով մեկնել էր Ֆինլանդիա:
Երկինքը մի քանի ժամով բացվեց` հնարավորություն տալով Հասմիկին աշխատել:
Երիտասարդ աստղագետներն օգտագործում են հեռախոսի լույսը` մթության մեջ աստիճաններով բարձրանալու համար:

Մի քանի մեծ հայտնագործություններ են արվել այս աստղադիտարանում, որը հիմնադրվել է 1946 թվականին: Հենց առաջին տարիներին Վիկտոր Համբարձումյանը եւ նրա գործընկերները հայտնաբերեցին աստղասփյուռները, ցույց տվեցին դրանց ընդարձակումը, գալակտիկաների ակտիվությունը եւ այլն: Այնուհետեւ դրանց գումարվեցին գերխիտ նյութի վարկածը, բռնկվող եւ այլ անկայուն աստղերի ուսումնասիրությունները:

Անահիտն ասում է, որ այսօր հայ աստղագետները բազմաթիվ հնարավորություններ ունեն գիտության մեջ ցանկացած նորություն շատ արագ իմանալու, սահմանափակումներ չկան նաեւ մասնագիտական ձեռքբերումների առումով:

«Աստղագիտությունը սահմաններ չունի, ես համաշխարհային գիտական համայնքից ինձ առանձնացած կամ կտրված չեմ զգում: Իմ կարիերան կախված է ինձանից, իմ ձգտումներից, ու ոչ մի սահմանափակում չկա: Կարիերայի ցանկացած փուլում հնարավորություն կա ուսումը շարունակելու այլ երկրում` ընդլայնելով գիտելիքներդ ու մտահորիզոնդ: Մենք ինտերնետի դարում շատ մեծ հնարավորություններ ունենք գիտական ցանկացած արդյունքի մասին իսկույն տեղեկանալու»,-ասում է Անահիտը:

Նա նաեւ նշում է, որ երիտասարդ մասնագետները տարին 3-4 գործուղում են ունենում արտասահման` մասնակցելու գիտաժողովների, սեմինարների, համագործակցելու օտարազգի գործընկերների հետ:

Անահիտն ասում է` քանի որ Բյուրականի աստղադիտարանն աշխարհի առաջատարներից է եղել, այդ իմաստով իրենք լուրջ պատասխանատվություն են զգում` շարունակելու Համբարձումյանի գործը եւ հետ չմնալու աստղագիտության ձեռքբերումներից, ինչպես նաեւ ոգեշնչելու երիտասարդներին` այս ոլորտ մուտք գործելու համար: