ბოლო პერიოდში არაერთი ირანელი სატვირთო მანქანის მძღოლად მუშაობს მაგისტრალურ გადაზიდვებზე, რომ ოჯახს ფინანსურად დაეხმაროს. ირანის სხვადასხვა ქალაქიდან და პორტებიდან სამხრეთ კავკასიის მასშტაბით, ასევე ევროპასა და რუსეთში, ტვირთი გადააქვთ. მათი მარშრუტები მთავარი სავაჭრო დერეფნის ნაწილია, რომლებიც საქართველოსა და აზერბაიჯანში სამხრეთ კავკასიისა და შავი ზღვის გავლით მიდის. მთავრობებისთვის და კომპანიებისთვის ამ ტვირთის გადაზიდვა მზარდ სავაჭრო პოტენციალს ნიშნავს, რომელიც ეკონომიკას აძლიერებს და დოვლათს ქმნის. 

თუმცა, სატვირთო მანქანის ირანელი მძღოლებისთვის საერთაშორისო ვაჭრობის მთელი სირთულე კვირებით და თვეობით გზაში ყოფნაზე დაიყვანება, უკიდურესად შეზღუდული კომუნიკაციით ოჯახის წევრებთან და საყვარელ ადამიანებთან. 

ეს არის მძიმე, დამქანცველი შრომა უცხო მიწაზე, ჯანდაცვის მომსახურებაზე და პირადი ჰიგიენის ნივთებზე წვდომის გარეშე. გზაში მათი ყოფნის დრო დამოკიდებულია ტვირთზე, რომელიც გადააქვთ და ფულზე, რომელიც უნდა გამოიმუშაონ. ზოგიერთი მგზავრობა ხანმოკლეა: საქართველოში “ჩამორბენა” და უკან ირანში მაშინვე დაბრუნება: ორივე გზა დაახლოებით 2500 კმ-ია ან შეიძლება ცოტა მეტიც. ვიღაცები უფრო შორ მანძილზეც მგზავრობენ და ტვირთი ირანიდან ევროპის ან თურქეთის შორეულ პორტებში გადააქვთ. 

სატვირთო მანქანის ზოგიერთ მძღოლს ოჯახის წევრებიც მიჰყავს ამ გზაზე, მაგრამ უმეტესობა ამ გრძელ და დამღლელ მოგზაურობაში მარტოა . ეს მარტოობა მათ ფიზიკურ და ფსიქიკურ ჯანმრთელობაზე სერიოზულ კვალს ტოვებს. უჭირთ კავშირისა და სიახლოვის შენარჩუნება ოჯახთან. მით უმეტეს, ირანის პატრიარქალურ საზოგადოებაში, სადაც კაცი ოჯახის ლიდერია და მნიშვნელოვანი როლი აქვს საოჯახო საქმეების გადაწყვეტაში. სოციალური  ქსელებისა და ვიდეო ზარების მიუხედავად, გზაში გატარებული უამრავი საათი  კავშირის შეგრძნებას გიქრობს. ირანელი მძღოლების რაოდენობის ზრდამ საქართველოში, ირანული რესტორნები და კაფეები გააჩინა მათთვის ყველაზე გავრცელებულ მარშრუტებზე. ეს, ალბათ, ცოტათი ამსუბუქებს მძღოლების მოწყენილობას და თან უსაფრთხო სივრცესაც სთავაზობთ ცხელი კერძისთვის, აბაზანისთვის, სუფთა ტანსაცმლისთვის.შესასვენებელი   გაჩერებები და კაფეები სახლიდან შორს მყოფი მძღოლებისთვის ოაზისია. 

ჩემთვის , როგორც ემიგრანტისთვის, რომელმაც ბოლო 10 წელი სახლიდან შორს, ფაქტობრივად, მარტოობაში გაატარა, ადვილი გასაგებია ამ მძღოლების მძიმე ყოფა. ამის აღქმა მთელი სიმძაფრით შემიძლია. კოვიდ პანდემიის შემდეგ, მდგომარეობა კიდევ უფრო გაუარესდა. ვერც ონლაინ კომუნიკაცია ამსუბუქებს ამ განცდას; რომ კრიზისებიდან გამოსავალი ყოველთვის არსებობს. ამ შემთხვევაშიც ასეა. თავად სატვირთო მანქანის მძღოლების ერთობა ამის მაგალითს აჩვენებს. დღეს ჩვენ ყველას გვიხარია, რომ ძალიან სწრაფად ვიღებთ პროდუქტს, რომელიც ამ მძღოლებს გადააქვთ. ამ ფოტო-პროექტით სხვებიც მინდა დავაფიქრო ფასსზე, რომელსაც ეს მძღოლები და მათი ოჯახის წევრები იღებენ.