ახალი ისტორიები
09.06.2021

შეგვიძლია ნამუშევარს, რომელსაც ხელოვნური ინტელექტი ქმნის, ხელოვნება ვუწოდოთ? რა როლი აქვს მას შემოქმედებით პროცესში? რა მომავალი აქვს მას ხელოვნებაში?

ამბავი საკითხავი დრო: 5'

ცოცხალი არქივი - ხელოვნური ინტელექტი ქორეოგრაფიაში

სალომე ჯიშკარიანი

05.05.2021

ერთი წლის წინ, როცა პანდემია დაიწყო, მოხუცებმა, რომლებიც “კარიტასისა” და “კათარზისის” ხშირი სტუმრები იყვნენ, ერთადერთი იმედი დაკარგეს.

ამბავი საკითხავი დრო: 5'

“ამ ერთ წელში უფრო დავბერდი, ვგრძნობ, წლები როგორ მომემატა” - ხანდაზმულები პანდემიის პირისპირ

მარიამ ალიხანაშვილი

,

საბა გორგოძე

30.04.2021

დღეს გალში ცხოვრება ყოველდღიური ბრძოლაა გადარჩენისთვის. ყველას გაუჭირდა. ოჯახები გაყოფილია, ექიმთან მისვლას ვერ ახერხებენ.

ამბავი საკითხავი დრო: 5'

ცხოვრება გალში: ყოველდღიური ბრძოლა გადარჩენისთვის

ანონიმი

,

თინა ჩერტოვა

24.03.2021

1956 წლის 5 მარტი, თბილისი, საბჭოთა საქართველო: “მე ხრუშჩოვი ვარ, მე ხრუშჩოვი ვარ” - ყვიროდნენ უნივერისტეტის სტუდენტები დედაქალაქის ცენტრში, ლენინის მოედნის გარშემო.

ამბავი საკითხავი დრო: 4'

მე, ხრუშჩოვი: აკრძალული სიყვარულის ისტორია საბჭოთა საქართველოში

გიორგი როდიონოვი

ახალი ვიდეოები
02.06.2021

ანას ბავშვობა და თინეიჯერობა აფხაზეთში, გალის რაიონში, სტერეოტიპებთან ბრძოლას უკავშირდება. 17 წლის გოგო ერთადერთ გასართობს ფოტოგრაფიაში პოულობს და მისი აღქმაც სამყაროს მიმართ მალევე იცვლება. ფიქრებს, ემოციებს, წუხილს მხოლოდ ფოტოების დახმარებით გამოხატავს და არასდროს ბეზრდება სრულიად მარტოს ქალაქში კამერით ხეტიალი. ჩაკეტილი საზღვრის გამო, თბილისში ნაყიდმა კამერამ მასთან თვეების დაგვიანებით ჩააღწია. ანასგან განსხვავებით, მისი ფოტოები სოციალურ ქსელში ბევრს მოგზაურობენ. გოგონა “მოგზაური კამერით” იზოლაციაში მყოფი თინეიჯერის გამოწვევებით სავსე ყოველდღიურობაზე გვიყვება.

მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური client.stories.video_reading: 00:12:04

გოგონა “მოგზაური კამერით”

თამრიკო ბასარია

,

გიგა გაბრიელ ჯობავა

,

დავით ჩაკაბერია

26.05.2021

საზღვარგარეთ სამუშაოდ წასული დედები მცირეწლოვან შვილებთან ურთიერთობის განსხვავებულ, ვირტუალურ გამოცდილებაზე ყვებიან.

მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური client.stories.video_reading: 00:21:31

ონლაინ დედა

ქეთევან ვაშაგაშვილი

28.04.2021

პანდემიის დროს, ვიდეო კამერა ადამიანებისა და თბილისის ქუჩებში დარჩენილი ძაღლების თანაცხოვრების მაგალითებს ეძებს. ეს ურთიერთობა ზოგჯერ დამთრგუნველი, ზოგჯერ კი, პირიქით, იმედისმომცემია.    თბილისის ქუჩებში 50 000-ზე მეტი ძაღლი ცხოვრობს. თითქმის ყველა რესტორანს, კაფესა და მაღაზიას საკუთარი ძაღლი ჰყავს მიკედლებული. რაც პანდემია დაიწყო, ძაღლები პრაქტიკულად მშივრები დარჩნენ. ეს ვიდეო ესე მოქალაქეებისა და მათი ოთხფეხა მეგობრების ურთიერთობას აჩვენებს. ქუჩაში უპატრონოდ დარჩენილი ძაღლების მიმართ დამოკიდებულება განსხვავებულია. რეჟისორ ელენე მიქაბერიძის აზრით, ამ დამოკიდებულებას ბევრის თქმა შეუძლია ჩვენს საზოგადოებაზე. ის ქუჩის ძაღლებისა და ადამიანების თანაცხოვრებას აკვირდება თბილისში და ამ ვიდეოში სოლიდარობის მაგალითებს გვაჩვენებს.   ელენა მიქაბერიძე: ამ ვიდეო ესეს დახმარებით მინდოდა თბილისს ქუჩაში დარჩენილი უპატრონო ძაღლების თვალით დავკვირვებოდი. რამდენიმე დღე და ღამე მათთან ერთად ვიხეტიალე ქალაქში და თითქოს უკეთესად აღვიქვი ქალაქიც და ის ადამიანებიც, რომლებიც ჩემ გვერდით ცხოვრობენ. ფილმში ჩანს,  როგორ იცვლება თბილისი სამუდამოდ. ჩემმა მეგობარმა შალვამ დამანახა, როგორი რთულია საყოველთაო მოწოდებას “დარჩი სახლში” დაემორჩილო, მაშინ როცა ქუჩაა შენი სახლი. როგორი რთულია დაიცვა საკუთარი თავი და სხვები, როცა შენ არავინ გიცავს. შალვა ამბობს, რომ დღეს მისი დაცვა მხოლოდ ძაღლებს შეუძლიათ. მისმა გამოცდილებამ იმედი მომცა, რომ ადამიანებისა და ცხოველების მშვიდობიანი თანაცხოვრება შესაძლებელია; რომ ეს ქალაქი ყველას ერთნაირად ეკუთვნის და ეს სივრცე ყველამ უნდა გავიზიაროთ.

მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური client.stories.video_reading: 00:13:57

სუფთა ჯიში

ელენა მიქაბერიძე

21.04.2021

“მასწავლებელი ხაიშიდან” 10 წლის წინ GIPA-ს სტუდენტების მიერ გადაღებული ფილმია, რომელიც სვანეთში, სოფელ ხაიშში მცხოვრები ზურა ნიჟარაძის ბრძოლაზე გვიყვება ხუდონჰესის მშენებლობის წინააღმდეგ. 2012 წელს ზურასთან ერთად, მთელი სოფელი აპროტესტებდა გიგანტური ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობას რეგიონში.  ხუდონჰესის მშენებლობა 1979 წელს დაიწყო და 1989 წელს შეწყდა. ამ პროცესს გარემოსდაცვითი და ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის საპროტესტო გამოსვლები უძღოდა წინ. საქართველოს მთავრობამ პროექტის განახლება 2005  წელს გადაწყვიტა. ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს ვებგვერდზე გამოქვეყნებული გეგმის მიხედვით, ჰესის მშენებლობა 2012 წელს უნდა დაწყებულიყო და 2018 წელს დასრულებულიყო. ბუნების დამცველები საფრთხეებს შორის ლანდშაფტისა და მიკროკლიმატის  ცვლილებას, ეროზიული და მეწყრული პროცესების გააქტიურებას ასახელებდნენ. სოფელი ხაიში საერთოდ გაქრებოდა, რაც თემში შემავალი  სხვა სოფლების დაცლასაც გამოიწვევდა. საპროექტო არეალში ხვდებოდა 600 საფლავი. ხელისუფლება ადგილობრივ მოსახლეობას ჰიდროელექტროსადგურის აშენების აუცილებლობაში, სოფლების დატბორვის ფასად, ვერ არწმუნებდა. მაშინ მოსახლეობა მთავრობისგან ყველა მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღების პროცესში მონაწილეობას მოითხოვდა და პერმანენტულ საპროტესტო გამოსვლებს აანონსებდა.  მოსახლეობის წინააღმდეგობის გამო ხუდონჰესის მშენებლობა დღემდე შეჩერებულია.

მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური client.stories.video_reading: 00:21:32

მასწავლებელი ხაიშიდან

ლიკა მოშიაშვილი

,

ნინო გელაშვილი

19.04.2021

ორი ახალგაზრდა ქალი დედაქალაქიდან პატარა, მიტოვებულ სოფელში გადადის საცხოვრებლად და სრულიად უცხო გარემოში უკეთესი მომავლის კონტურებს სახავს.   კუმისის ტბის პირას, ძველი  საბჭოთა აგარაკების დასახლებაში, უცხო ადამიანები ჩნდებიან.  სალომე და ნინო, პანდემიის დასაწყისში,  ახალ კუმისში გადადიან საცხოვრებლად და მიტოვებული სოფლის გამოცოცხლებას ისახავენ მიზნად. ფილმი მათ მოგზაურობაზე გვიყვება და ამავე დროს, გვაჩვენებს, როგორი შეიძლება იყოს ახალი პოსტ-კოვიდური სამყარო.

მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური client.stories.video_reading: 00:32:20

გამქრალი ტბის ნაპირზე

შორენა თევზაძე